Denden Karadeniz, Zero Dance Theatre en het Amsterdams Andalusisch Orkest komen naar De Lawei.

Zes dansers en zes musici vormen één ademend lichaam. Het beweegt. Het schuurt. Het weerklinkt. Dans en muziek cirkelen rond wat ooit bezield was. Nu voelt het leeg aan. De muziek beweegt tussen nieuwe composities en invloeden uit het muzikale erfgoed van Granada tot Baghdad. Met percussie, ud en viool als dragende stemmen. Hiphop en contemporary dance vloeien samen tot één herkenbare, hybride bewegingstaal. In deze gezamenlijke taal wordt klank beweging. Beweging wordt ritme.

Ghosts is een nieuwe coproductie van Zero Dance Theatre en het Amsterdams Andalusisch Orkest. Danser en choreograaf Denden Karadeniz tekent voor de choreografie. Creative director Mohamed Aadroun en gitarist/muzikaal leider Bas Gaakeer coördineren de muziek.

De voorstelling ontrafelt klank en beweging en laadt ze opnieuw met betekenis. Lichaam, muziek en geheugen worden een levend ritueel. Als toeschouwer ben je getuige van een zoektocht naar bezieling. Naar dat wat onder het oppervlak sluimert. Dat wat weigert te verdwijnen. Van fluistering tot uitbarsting zoeken dansers en musici naar wat schuilgaat achter rituelen die hun oorsprong verloren. Zo vormen ze nieuwe betekenissen. In onze rituelen schuilt ons culturele geheugen. Rituelen dragen de wortels van wie we zijn.

Over de makers

Denden Karadeniz is danser, docent, choreograaf en oprichter van Zero Dance Theatre. Dit is het eerste hiphop en contemporary fusion gezelschap van Nederland waar floorworktechniek uitblinkt. Denden won meerdere prijzen, waaronder de YAA Award 2022 en de Victoriefonds Cultuurprijs 2024. Muziekensemble Amsterdams Andalusisch Orkest (AAO) legt zich toe op het rijke muzikale erfgoed van Al-Andalus. Het orkest combineert Arabo-Andalusische muziek met klassieke Arabische muziek, jazz en flamenco. 

Het Noord Nederlands Orkest komt naar De Lawei

Het Noord Nederlands Orkest krijgt gezelschap van het Noord Nederlands Concertkoor. Daarmee openen vele nieuwe klankwerelden. Het NNCK en het NNO met dirigent Hartmut Haenchen presenteren werk van Brahms en Sjostakovitsj.

Programma
J. Brahms                          Nänie op.82
D. Sjostakovitsj                 Symfonie nr.2 op.14 - Oktoberrevolutie
J. Brahms                          Symfonie nr.3 in F gr.t. op.90

Brahms’ Nänie is een afscheidslied. De sombere tekst vertelt over de eindigheid van alles. Desondanks voelt dit stuk dankzij het koor teder en troostend. In zijn Tweede symfonie gebruikt Sjostakovitsj het koor met een heel ander effect. De opzwepende, energieke muziek is bedoeld om een heel volk te mobiliseren. Hier is te horen hoe een 21-jarige componist experimenteert. Tegelijkertijd is zijn typische orkestpalet vol felle klankkleuren hoorbaar. Striemende blazerspartijen, ratelend slagwerk en zelfs een heuse sirene.

Na dit stuk voelt Brahms’ Derde symfonie als een warm bad. Het werk zonder koor ontstond tijdens een zomervakantie in het chique Wiesbaden. Dat is te horen in de manier waarop de muziek zich ontrolt als een zonnig, weelderig landschap. Geniet van Brahms op het hoogtepunt van zijn carrière. 

Kelapa Muda komt naar De Lawei

De kokosnoot staat symbool voor kracht van binnenuit. Hard vanbuiten. Zacht en voedzaam vanbinnen. Kelapa Muda is Maleis voor ‘jonge kokosnoot’. Wie door de bast van de Molukse gemeenschap heen breekt, ontdekt een wereld van schoonheid en veerkracht. Drie theatermakers van Molukse afkomst duiken in hun persoonlijke familiegeschiedenis. Joenoes Polnaija, Tara Hetharia en Jefta Tanate tonen de rijkdom en de worsteling van 75 jaar Molukse geschiedenis in Nederland.

Bij Joenoes thuis stonden altijd de koffers klaar. Op een dag zou het gezin toch teruggaan naar de Molukken? Joenoes wil zijn kinderen laten weten dat ze óók hier in Nederland thuishoren. Dat ze hier echt wortel mogen schieten. Tijdens haar jeugd hoorde Tara weinig verhalen over haar Molukse voorouders. Ze gaat zelf op onderzoek uit. Ze ontdekt dat ze meer verbonden is met haar Molukse roots dan ze dacht. Jefta staat met één been in de Nederlandse en met één been in de Molukse gemeenschap. Hij voelt zich in beide thuis, maar soms ook onbegrepen.

Deze derde generatie Molukkers onderzoekt zichzelf en het verleden. Dat doen ze liefdevol, nieuwsgierig en kritisch. Om zo de blik bewust op de toekomst te richten. Kelapa Muda is een verbindende voorstelling. Vol muziek, rituelen en beweging. Over de vraag: wat betekent het om nu Moluks te zijn in Nederland?

Wabi Sabi Theater komt naar De Lawei.

Vijf dansers, twee muzikanten en een ME-bus nemen je mee in de hoofden en harten van een aantal agenten. Met een prikkelende mix van dans, tekst en livemuziek biedt Contra een eigenzinnige, scherpe blik op de dagelijkse realiteit van politieagenten. Ontdek hoe mensen vechten voor een rechtvaardiger samenleving en hoe ingewikkeld dat eigenlijk is.  
 
Wat betekent het om de wet te handhaven in een wereld vol chaos? Hoe blijf je mens in een systeem dat kraakt? Met humor en compassie legt Contra spanningen bloot. Tussen macht en dienstbaarheid. Tussen idealen en realiteit. Van racisme en bureaucreatie tot de wil om het verschil te maken.  
 
Wabi Sabi Theater onderzocht wat het betekent om politieagent te zijn. Hoe ga je om met dilemma's in een wereld die steeds grotere tegenstellingen kent? Regisseur Maarten Smit interviewde mensen die op verschillende vlakken met de politie te maken hebben (gehad). Van burgemeesters tot wijkagenten in heel Nederland. Een voorstelling gebaseerd op waargebeurde verhalen, met aandacht voor maatschappelijke imperfecties. Contra is een wervelende weergave van alle bevindingen. Een samenwerking van Wabi Sabi Theater met Het Houten Huis en HIIIT. 

Nazanin Taheri komt naar de Lawei. 

In 1994 vlucht Nazanin Taheri als jong meisje uit Iran naar Nederland. Ze komt terecht in AZC Kollum. Haar grootste droom? Meedoen aan De Surpriseshow. Daarom oefent ze dagelijks haar playbackkunsten voor de spiegel. Het telefoontje van Henny Huisman kan toch niet lang meer duren? Op het AZC sluit ze vriendschap met Maya Bradarić. Ze wordt er bespuugd na de moord op Marianne Vaatstra. Het wachten duurt lang. Wachten op zekerheid. Op papieren. En op die ene uitnodiging van Henny.  
 
Jaren later staat Nazanin dan eindelijk op het podium. Met een acteursdiploma op zak. Met een bloeiende tv- en theatercarrière. En met haar eerste solovoorstelling, haar eigen Surpriseshow. Eindelijk een stapje dichter bij Henny Huisman. Het theater lijkt wel de enige plek waar dit meisje dat alles zag nu eindelijk gezien wordt.  
 
De Surpriseshow is het indringende verhaal van een kind dat opgroeit tussen onzekerheid en hoop. Een persoonlijke, rauwe solovoorstelling. Ontroerend, vlijmscherp én hilarisch. Over opgroeien in een AZC. Over verloren dromen, die jarenlang ingepakt blijven. Een voorstelling vol jeugdherinneringen. Over opbloeiende vriendschappen in de wachtkamers van een systeem dat doorverwees, maar nooit antwoordde. Wat doet dat eindeloze wachten met een kind?  
 
Met De Surpriseshow geeft Nazanin Taheri het diepe verlangen naar verandering een stem. De impact van wachten. De confrontatie met een harde werkelijkheid. Daar waar fantasie en werkelijkheid botsen. Een persoonlijk en tegelijkertijd universeel verhaal. Over de zoektocht naar een toekomst in een onzekere wereld.  

Nazanin Taheri

Ze werd in 1987 geboren in Iran. Haar vlucht naar Nederland en jeugd in AZC Kollum vormen de kern van haar werk als theatermaker. Nazanin studeerde af aan de Nederlandse toneelacademie. Ze speelde onder meer bij het Nationale Theater, De Toneelmakerij en Theatergroep Suburbia. Ook op tv was ze te zien, onder meer in Bennie, De Ballonvaarder en Rust en Vreugd. Met haar eigen Theatergroep In Nederland Dromen (IND) maakt ze theater met jongeren uit AZCs.  

TOBAL en Via Rudolphi Producties

De Surpriseshow is een coproductie van Nazanin Taheri, TOBAL, en Via Rudolphi Producties. TOBAL zet zich met humor, muziek en magisch realisme in voor een inclusief, toegankelijk theater. Met verhalen die gaan over mensen in onze samenleving. Geworteld in het hier en nu.  
 
Theaterhuis Via Rudolphi Producties werkt met autonome spelende makers. Theatermakers met een missie. Die verhalen vertellen die nog niet genoeg verteld worden. Hun voorstellingen zijn herkenbaar, aansprekend, prikkelend. Emanciperend, confronterend en soms ongemakkelijk. Quasi realistisch. Met een beetje tragiek en veel humor.  

DeRonde/Deroo komt naar De Lawei.

Een clown in een ondervragingsruimte kijkt tragikomisch voor zich uit. Al kan dat ook door zijn uitgelopen schmink komen. Hij blijft halsstarrig ballonhondjes vouwen. Ondertussen blijven de vragen komen. Een zeemeerman sleept zich hijgend voort. Hij hunkert naar de laatste druppels om zich nog één keer als een vis in het water te voelen. Twee stand-up comedians proberen wanhopig een lach te ontlokken aan een publiek dat ijzig terug staart. 
 
Iedereen probeert te overleven door kleine momenten van geluk na te streven. In Please don't make love to me, I'm exhausted zijn de clown, zeemeerman en comedians allemaal op zoek. Op zoek naar houvast in een wereld die in vuur en vlam staat. Altijd maar weer met dezelfde vraag. Hoe ga je verder terwijl alles om je heen op zijn grondvesten davert? 
 
DeRonde/Deroo beloven een humoristische, ontroerende trip vol herkenning en vervreemding. Intiem en groots tegelijk.  

Over Tom de Ronde en Nick Deroo 

Tom de Ronde en Nick Deroo maken filmisch, fysiek en acrobatisch theater. Laat je onderdompelen in hun surreële, absurdistische droomwerelden. Hier gelden eigen regels en wetten. Het lichaam is altijd hun vertrekpunt. Het duo zoekt naar de (on)mogelijkheden van het lichaam. Zo komen ze tot een poëtische, onvoorspelbare zeggingskracht. In 2025 kreeg DeRonde/Deroo het Wim Bary Stipendum van het Cultuurfonds: een prijs voor hun veelbelovende ouevre. De Theaterkrant riep hun jeugdvoorstelling Hou vast uit tot Keuze van de criticus.