Jason van Bruggen

Jason van Bruggen - 10 november t/m 5 januari

Mirror, Mirror
Als bewoners van planeet aarde bevinden we ons in een positie waarin wij klimaatverandering direct aan moeten pakken. Het is in meerdere aspecten een spiegel geworden voor ons gedrag, onze houding en de ervaringen vanuit onze eigen cultuur. In Mirror, Mirror deelt de Nederlands-Canadese Jason van Bruggen foto’s van mensen in ‘s werelds snelst veranderende klimaat, de Noordpool, en brengt deze voor het eerst naar bezoekers in Nederland, een land dat al deels onder water staat.
Door te kijken vanuit zijn onderwerpen hoopt hij bezoekers de impact te laten zien en de mogelijkheid die we hebben om een verandering aan te brengen en het gevolg van ons falen wanneer wij niets doen, in het bijzonder voor hen die in kustgebieden wonen.
 

Mirror, Mirror
As inhabitants of the planet earth, we are now in a position in which we are directly facing down climate change. In many ways, it has become a mirror to our behaviours, our attitudes and the experience we have of our own cultures. In Mirror, Mirror, Dutch-Canadian photographer, Jason van Bruggen, shares images of people in the world’s fastest changing climate, the Arctic and introduces them for the first time to viewers in the Netherlands, a country which is already partially underwater. Through the eyes of his subjects, he hopes to reflect back to viewers the impact and opportunity that we have to change and the potential impact that a lack of action could have for all of us, especially those that inhabit coastal regions.
---

Interview met Jason van Bruggen door Dirk van Ginkel:

Prachtige natuurfoto’s met een boodschap van hoop

Van 10 november tot 5 januari toont De Lawei het geëngageerde werk van de natuurfotograaf Jason van Bruggen. In zo’n dertig grote impactvolle beelden vertelt hij het verhaal van de gevolgen van klimaatverandering op de natuur en cultuur in de High Arctic. De Lawei sprak met hem.

De indrukwekkende landschapsbeelden van Jason van Bruggen, Canadees van Friese komaf, zijn al op veel plekken te zien geweest. Zijn foto’s zijn in diverse landen gepubliceerd in boeken, kranten en tijdschriften. Milieuorganisaties hebben ze gebruikt in hun campagnemateriaal. En ook musea hebben zijn werk geëxposeerd. Van Bruggen, die in meer dan honderd landen heeft gewerkt, is een meesterlijk ‘portrettist’ van de natuur.

-Het klimaat speelt een grote rol in je werk. Waar komt die fascinatie vandaan?

In mijn jonge jaren heb ik veel tijd doorgebracht in de meer afgelegen gebieden in de Canadese wildernis. Ik ben die gebieden en de mensen die erin leven enorm gaan waarderen. Ik realiseer me dat ze beschermd moeten worden en voel de behoefte daaraan een bijdrage te leveren.
Mijn studie geschiedenis aan Queen’s University (Kingston, Canada) heeft me bewust gemaakt van wat er in de wereld plaatsgrijpt als gevolg van klimaatverandering: afkalving van de ijskappen, overstromingen, bosbranden, vluchtelingenproblematiek... Ik heb oog gekregen voor de onderlinge samenhang van alles. Ik zou er met mijn achtergrond kritische artikelen over kunnen schrijven, maar ik geef er de voorkeur aan te argumenteren via mijn fotografie.

-Wat wil je met je foto’s in De Lawei vertellen?

Mijn foto’s - en video’s – brengen de recente klimatologische en culturele veranderingen in beeld in het noordpoolgebied. Ik vraag aandacht voor het feit dat Inuit-volken niet alleen moeten leren omgaan met hogere temperaturen en kortere winters, maar ook met het verlies van hun cultuur en een teloorgang van hun taal. Ze raken hun jachtgebieden kwijt en assimileren noodgedwongen allerhande aspecten van de westerse cultuur uit zuidelijker gelegen gebieden. Er verandert veel in hun deel van de wereld door invloeden van buitenaf. Dat wil ik laten zien.
Ik toon ook beelden van de onbewoonde gebieden in het arctische gebied, zoals in Groenland. Daar komt alles samen: global warming, het smelten van de ijskap en het stijgen van de zeespiegel. Wat daar gebeurt, moeten we echt opvatten als een waarschuwing.

-Wat zou je met je werk willen bereiken?

Ik wil mensen bewust maken van de situatie waarin we als mensheid verkeren. Het is alsof we met zijn allen in een auto hard op een muur afrijden. In plaats van te remmen, geven we alleen maar meer gas. Hoewel we inmiddels allemaal wel een idee hebben van de gevolgen van het menselijk handelen op klimaat en milieu, zijn we niet bereid onszelf beperkingen op te leggen. Dat motiveert mij als kunstenaar om op te komen voor de belangen van toekomstige generaties. Ook zij hebben recht op ‘quality of life’.
Het gaat namelijk de slechte kant op. De wereld raakt ontwricht op heel veel niveaus: de zeespiegel stijgt, er ontstaan voedseltekorten en er komen vluchtelingenstromen op gang. Om nog maar te zwijgen van het verlies aan biodiversiteit en de onafzienbare vervuiling van de planeet.
We doen er allemaal aan mee. Ik ook. Ik verbouw mijn eigen voedsel, eet vrijwel geen vlees, pak vaak de fiets. Maar voor mijn werk moet ik veel vliegen en gebruik ik materiaal dat niet makkelijk te recyclen of af te breken is. Dat is de andere kant van mijn verhaal. We zullen ons moeten realiseren dat we allemaal op het persoonlijke vlak dingen moeten opofferen, maar daartoe ontbreekt vooralsnog de motivatie.

-Hoe vertaal je al deze issues naar je beeldend werk?

Ik probeer te laten zien hoe al deze ontwikkelingen van invloed zijn – of kunnen zijn – op mensen. De impact van klimaatverandering is voor velen nog een esoterische aangelegenheid, een ver-van-mijn-bed-show. Sommigen geloven er niet eens in. Ik denk dat je mensen wel zover kunt krijgen dat ze zich bij de milieuproblematiek betrokken gaan voelen door de effecten ervan “persoonlijk” te maken.
Klimaatverandering heeft voor de Inuit niet alleen gevolgen op cultureel niveau, maar is ook van invloed op hun gezondheid. Dat laat ik zien, want daar kunnen mensen zich in verplaatsen. En ik laat in mijn video’s personen aan het woord die in de High Arctic onderzoek doen. Door deze menselijke benadering wordt het onderwerp minder abstract. Daardoor kunnen de kijkers zich er makkelijker een beeld van vormen.

-In je werk ruim je geen plek in voor de al te zichtbare negatieve kanten van klimaatverandering. Je toont geen zielige dieren, mensen die aan ellende ten prooi zijn of een landschap dat ontsierd wordt door afval.

Ik probeer in eerste instantie foto’s en films te maken die de aandacht trekken en mensen tot nadenken stemmen. Esthetiek en compositie zijn daarbij belangrijk, maar authenticiteit ook. Ik streef ernaar eerlijke beelden te maken die bij de kijker een zekere sympathie oproepen voor de gebieden die ik bezoek en daardoor het verlangen doen ontstaan die natuur te koesteren. Ik vraag me sterk af of het met dat doel voor ogen wel zin heeft om een situatie vol ellende neer te zetten. We zijn de afgelopen jaren al overvoerd met verpletterende beelden vol klimatologische narigheid.
Ik ben ervan overtuigd dat mensen worden geïnspireerd door hoop en niet door hopeloosheid. We hebben nog steeds de mogelijkheid om de wereld – of in elk geval delen daarvan – te redden, maar we hebben daarvoor wel steeds minder tijd. Om gemotiveerd te worden om de situatie te verbeteren, moeten we een gevoel van urgentie krijgen. Dat lukt niet als je de indruk wekt dat het al te laat is. Vandaar dat ik voor een andere invalshoek kies.

 

Winkelmandje

U heeft geen voorstellingen in uw winkelmandje.

Er is iets misgegaan met het laden van dit evenement. Probeer het later nogmaals.